Jon Fosse Dikt

Stein til stein
legg eg orda mine
stille, mjukt
som regn på jord

kvar tanke
eit ekko
av det som var
og det som kjem

Ein stein fell
i stille vatn
ringane
sprer seg

Slik
ord vert sagt
og gløymer
aldri botn

Eg går frå stein til stein
gjennom skogen
stilla følgjer fotspora mine
eg lyttar
og jorda svarar
i tause ord
mellom tre og himmel

Under ein stein
kviler vatnet
så stille
som dine hender
før ord fell
som regn
over alt som veks

Stein til stein
slik går livet
langs stien
med vind i håret
og regn i blikket
kvar dag
ei ny rørsle

Stein på stein
utan rørsle
tida pustar
mellom oss
eit augeblink
som varer

Mellom steinane
veks graset
under føtene mine
sakte, grønt
som minnet om eit ord
som aldri vart sagt

Eg finn vegen
stein til stein
gjennom tåke
over mørk jord

kvar stein
eit steg nærare
det eg ikkje veit
men lengtar mot

Når natta kjem
ligg steinane kalde
under stjernene
eg drøymer
om varme hender
som samlar
alt som fell frå kvarandre

Stein på stein
byggjer eg draumen
stille, roleg
utan hastverk
det evige
reiser seg
i små rørsler

Kjærleik kjem
som regn mot vindauget
stille
utan å spørje
og hjartet
opnar seg
som jord i vår

Eit blikk
over rommet
og alt blir nytt
kjærleik
veks i stilla
mellom ord
som aldri blir sagt

To hender
finn kvarandre
i mørket
og lyset
kjem frå oss
ikkje frå stjernene
men frå det vi held

Du og eg
to enkle ord
men i dei
ligg verda
og alt som finst
mellom oss
puster livet

Eg ventar
på orda dine
som morgonsol
ventar på dagen
og håpet
skin
mellom oss

Kjærleik
er ein time
som ikkje finst
ei rørsle
i vinden
ein draum
som aldri sovnar

Du er nær
som pust
som vatnet
under isen
kjærleik
rører meg
utan å røra

Kjærleik
forsvinn ikkje
sjølv når du går
ligg han
som lys
i det du forlet
alltid att

Me snakkar ikkje
men augo
møter kvarandre
og kjærleik
veks
som vind
gjennom opne dører

Kjærleik
sluttar aldri
han ligg
bak alt
som eit hav
som alltid
er der

Stein til stein
eit steg
eit ord
stilla mellom oss
dagen som gryr
og alt som kjem
kjem stille

Eg er vinden
som bles over vatnet
eg er rørsla
som kjem og går
og du er landet
eg alltid vender attende til

Natta kjem
som eit teppe
over verda
eg ligg vaken
og lyttar til stilla
det er så mykje
som ikkje treng ord

Eit augneblink
mellom dag og natt
ei rørsle
eit smil
og alt som var
heng att
som dogg på gras

Lys i mørkret
eit lite håp
som veks
og spreier seg
i hjartet
der kjærleik bur
utan frykt

Ei stemme
i natta
ein draum
som ropar
etter noko
som berre mørkret
kan svara

Alt som var
finst att
i eit sekund
i eit smil
i eit sukk
og livet
går vidare
som vatn mot havet

Vegen vidare
er alltid ukjend
men eg går
med opne auge
og hjartet
fullt av draumar
som lyser i mørkret

Stilla
ligg over huset
over marka
og eg
lyttar
til alt som ikkje blir sagt
men som finst

Heim
er ikkje ein stad
men eit blikk
ei rørsle
ein tanke
som vender att
til kjærleik